Anatomia kota

           Poszczególne rasy kotów należą do określonych typów. Typem nazywa się cały zespół cech, dotyczących przede wszystkim kształtu czaszki: długość i nachylenie nosa, stopień zaokrąglenia policzków, kształtu brody, ale też wielkość i kształt uszu, wielkość i osadzenie oczu itp. Jednak wszystkie te różnice są u kotów bardzo nieznaczne. Pewne różnice występują także w kształcie tułowia, ogona i łap.
       Szkielet kota składa się z około czterdziestu kości . Jego zasadnicza struktura nie różni się znacznie od budowy szkieletu innych ssaków, a szczególnie drapieżnych.
    Tułów kota w całości pokryty jest włosem, z wyjątkiem warg, opuszek, obwódki wokół odbytu, zewnętrznego ujścia narządów płciowych oraz części wnętrza małżowin usznych. Włosy na skórze kota zgrupowane są w maleńkie kępki. Każda z tych jednostek składa się na ogół z trzech typów włosów: okrywowych, ościstych i puchowych (tzw. Podszerstek ).
         Włosy okrywowe na ogół występują pojedynczo w każdej z kępek, są one dłuższe niż pozostałe włosy. Włosy ościste są nieco krótsze, przy wierzchołku lekko rozszerzone i w jednej kępce występują w większej liczbie. Włosy puchowe (podszerstek) są delikatne , krótkie . Jest ich zwykle dwukrotnie więcej niż włosów ościstych. We włosach rozmieszczone są ziarna pigmentu nadające im odpowiednie ubarwienie . Umaszczenie jest cechą dziedziczną , przekazywaną potomstwu zgodnie z zasadami genetyki, sformułowanymi w połowie ubiegłego wieku przez Grzegorza Mendla.

    Czaszka wykazuje największą zmienność u różnych ras kotów. Różnice te dotyczą nie tylko budowy kostnej , ale też innych cech, jak uszy czy kufa Sam tylko kształt głowy pozwala na ogół określić rasę kota .
Stałe uzębienie kota składa się z szesnastu zębów w szczęce (sześć siekaczy, dwa kły, sześć przedtrzonowych i dwa trzonowe ) oraz czternastu zębów w żuchwie ( są tylko cztery przedtrzonowe ). Liczba zębów jest jednakowa u wszystkich kotowatych , z wyjątkiem geparda.
   Ogon kota odgrywa istotną rolę w zachowaniu równowagi zwierzęcia. Poruszając się po niepewnym terenie kot balansuje ogonem na boki, równoważąc w ten sposób położenie łap. Ogon służy mu także do wyrażania swych reakcji i nastrojów. Koty mają od 20-27 kręgów ogonowych z wyjątkiem kota z wyspy Man (manx), u którego ogon jest skrócony lub brak go ogóle . Niektóre odmiany kotów różnią się między sobą jedynie długością lub kształtem ogona.
       Narządy zmysłu- ich główną siedzibą jest mózgowie . Najbardziej rozwiniętymi zmysłami u kota domowego są te które odpowiadają jego sposobowi zdobywania pożywienia: polowaniu. Są to więc wzrok i słuch.
       Słuch odgrywa istotną rolę u kota. Stosunkowo duże, stojące uszy kota pozwalają mu wychwycić najbardziej delikatne dźwięki , rozróżniać je i precyzyjnie lokalizować. Małżowiny uszne kota są ruchliwe, co pozwala na ustawianie ich w kierunku źródła dźwięku. Kot znacznie lepiej słyszy wysokie dźwięki (do 45 kHz ) niż człowiek (do17 kHz ) Ucho wewnętrzne zawiera doskonale rozwinięty narząd równowagi, który pozwala mu wybrać właściwy kierunek, nawet po wykonaniu wielu zwrotów. Kiedy spada z pewnej wysokości właściwie , sterujące ruchy ogona sprawiają , że zawsze spadnie na cztery łapy ( fenomen równowagi u kota nie polega jedynie na odpowiednim sterowaniu ogonem, jest to całość działania zmysłu równowagi).
    Wzrok to drugi wyostrzony zmysł kota. Budowa anatomiczna kociego oka jest podobna, jak u większości kręgowców. Koty rozróżniają niektóre kolory, np.. czerwony , zielony, niebieski, blisko znajdujące się nieruchome przedmioty nie są postrzegane przez kota . Przyczyną tego jest znaczna krzywizna powierzchni rogówki. Źrenica oka reaguje na światło , lepiej widzi w półmroku. W wewnętrznym kącie oka znajduje się trzecia powieka, tzw. migotka .Jest to fałd spojówki zwilżający powierzchnię oka . Dlatego właśnie koty nie muszą tak często mrużyć oczu jak człowiek lub inne zwierzęta.
      Węch Kot należy do zwierząt obdarzonych znakomitym węchem .Nabłonek węchowy jest dobrze rozwinięty .
      Smak Kubki smakowe kota są rozmieszczone na brzegach i na nasadzie języka oraz na nasadzie języka oraz na podniebieniu miękkim.
        Orientacja przestrzenna . Kot ma także zdolność reagowania na inne czynniki zewnętrzne . Wiemy np. , że może orientować się w środowisku sobie nieznanym kierując się według magnetyzmu ziemskiego i pozycji słońca. Kotu udaje się przeczuć nadchodzące trzęsienie ziemi, zmiany ciśnienia atmosferycznego czy też wyjazd swego pana np. na urlop.
    Dotyk Podstawowymi narządami dotyku u kota są włosy czuciowe ( wibrysy ) tworzące wąsy. Są to bardzo wrażliwe włosy , których nasada w skórze w sąsiedztwie zakończeń nerwowych. Dzięki ruchom wibrysów kot kontroluje swoje poczucie równowagi , orientuje się w przestrzeni i zbiera informacje dotyczące środowiska . W przeciwieństwie do innych włosów, wibrysy stale rosną— w miarę jak ścierają się ich końce .